1 perpara e 2 mbrapa

Sa here qe ti mundohesh te kthesh faqen e fundit dhe te mbyllesh nje kapitull, ndodh detyrimisht diçka qe jo vetem te ndalon ta besh, por qe ngre pikyetje te tjera akoma me te veshira per tju pergjigjur se te parat.

Do te doja qe kjo te ndalonte.
Eshte e veshtire te pranosh te mbyllesh syte kur nuk ka rruge dalje, dhe te pranosh qe gjerat jane ashtu edhe pike, qe asnjeri nuk ben dot asgje.
Por eshte akoma me e veshtire kur ti me gjith vullnetin e mire qe ke, mundohesh qe ti lesh çeshtjet e pamundura per te vazhduar jeten pa kerkuar me te kuptosh keto te fundit.

Jeta eshte vertete e padrejte.
E vetmja gje qe me ngushellon eshte te them qe ka akoma me keq, dhe se une bera çfare munda, e provova te pakten, dhe sot e kam ndergjegjen e qete qe bera ate qe ndjeva per momentin (mire apo keq kjo eshte çeshtje tjeter).
Por gjithsesi pas ngushellimit fshihet edhe inati qe pse nuk eci fati, inati me Zotin, inati me te tjeret.

Dhe me e keqja eshte…
Qe serisht po te me jepet rasi, do luaj prap. Dhe nese humbas serisht, do luaj prap.
Derisa te dorzohem komplet, dhe te bindem qe vazhdimi eshte nje vetevrasje.
Njerzit rreth me than qe duhet ta konsideroja veten me fat, mund te kishte qene shume me keq, por une do ta shoh goten gjithmon gjithmon gjysem bosh, dhe do ta konsideroj veten gjithmon gjithmone pa fat (per rastin ne fjale).

Dhe siç ka thene njeri: çfare do te ishte jeta pa shpresen!!!!

I/

Dje doja te shkruaja diçka, pak a shume te njejten gje qe po shkruaj edhe sot ne fakt.
Por e di qe kur shkruaj ne momente inati dhe urrejtje, shkruaj gjera te cilat te nesermen me vjen keq qe i shkruajta.

Bera zgjidhjen time, zgjodha ate qe eshte me e mira per mua, dhe jo ate qe deshiroja.
Llogjikisht dhe politikisht korrekte, apo jo?

Por un s’jam keshtu. S’me ngjan mua. Une jam krejt e kunderta.
Ti e di qe une i urrej gjerat politikisht korrekte, s’kam dashur kurre te jem si turma dhe me turmen per arsyje te dobta, pa pasur bindje personale per çeshtjen.
Mesa duket kam ndryshuar.
Mbase e kuptova mesimin qe me dhe ti te cilin e pagova shtrenjte.
Edhe vete pak e nga pak po vija re qe nuk kisha me te njejtat mendime per jeten, per njerzit, per boten, per ty.
E ndjej lodhjen per gjithshka , dhe s’kam me deshire per lufte.

Lidhja me ty?
Ti bere te njejten gje kohe me pare, dhe une te urreva per kete.

…

Dashuria nuk eshte aq e rendesishme saç thuhet.
Individi eshte vetem dhe duhet ta pranoje.
Nuk eshte dashuria qe do ta sheroje nga vetmia.

(fragment i marre nga nje liber)

pulizzie di primavera

Po pastroja postën dhe gjeta mailin e mëposhtëm; dramatik për marrësin e parë, por dhe për marrësin e dytë (mua) që dashurdhonte asikohe atë të parin:

ieri ho visto casa tua a f. e anche a me sembrano 10 anni da quando ci siamo visti. ma non mi manchi. quando ti penso, sono contenta di aver potuto conoscerti, ma non è che ho voglia di esserti vicina. volevo dirtelo, perché forse cosi preferisci di non rivedermi. adesso so che non sono innamorata di te. se fossi innamorata mi mancheresti di più. mi dispiace che devo dirti queste cose, ma mi sembra giusto essere onesta. ho voglia di venire a trovarti come amica, ma non voglio che tu stia male.

Nuk du me punu

may I feel said he

may i feel said he

(i’ll squeal said she

just once said he)

it’s fun said she

.

(may i touch said he

how much said she

a lot said he)

why not said she

.

(let’s go said he

not too far said she

what’s too far said he

where you are said she)

.

may i stay said he

(which way said she

like this said he

if you kiss said she

.

may i move said he

is it love said she)

if you’re willing said he

(but you’re killing said she

.

but it’s life said he

but your wife said she

now said he)

ow said she

.

(tiptop said he

don’t stop said she

oh no said he)

go slow said she

.

(cccome?said he

ummm said she)

you’re divine!said he

(you are Mine said she)

.

Ancora….

Ti!

Me ka marre malli.
Me ikjen tende, me duket se vdiq nje pjese e imja, pjesa ime me e mire.
Ajo pjese qe te ben jo te plotfuqishem, por te pamposhtshem.

Mendoj ndonjehere per ty, jo jo ne fakt te mendoj shpesh.
E di qe me ben keq, biles sepse me ben keq ndaj te mendoj.
Je nje perzierje dashurie dhe urrejtje.
Mbase sepse kam nevoj ndonjehere te kem dozen time te dashuris dhe urrejtjes, mbase nostalgjia…

Do doja te kthehesha mbrapsht, dhe te pastroja ndergjegjen time,
te mos kisha asgje pishman.
Do doja te kthehesha mbrapsht dhe te perfitoja me shume nga koha qe kisha me ty,
kohen qe se kam me.
Do doja te kthehesha mbrapsht dhe ate nate mos te me kishte zene gjumi,
se te nesermen ti s’ishe me.

si ishte ai teksti
… take me, take me back to your bed, I love you so much that it hurts my head.

in dreams

i am sitting at my favorite spot, in my favorite bar. my closest friends are there. so are you. and it’s so odd, because i haven’t seen you in so long. just yesterday i was thinking that i was beginning to forget your face. your beautiful beautiful face which i have kissed on countless sunday mornings. you’re there and it’s as though we never parted. i am so happy to see you my heart feels as though it’s about to explode.

…

what was that? one second. perhaps two? i used to console myself once that we would soon meet in a dream and that that would be better then nothing. but now… now that is three in the morning and the only living thing stirring about is my pounding heart… now i’m thinking that it’s awfully cruel for you to make your grand appearance in my silly little head for a silly little second.

it’s sunday morning. and we are now utter strangers. dreams are cruel.

Kthim ne te kaluaren

E kap shpesh veten duke pare ate kutin qe me dhe ti, dhe ne momente qe kthjellohem, e mbyll, e hedh aty ke cepi ku jane te gjitha bizhuterit e tjera.
Ndonjehere mendoj per ty, jo ashtu siç ti do deshiroje qe une te mendoja, por gjithsesi te mendoj.
Kur mora vesh qe ti ishe semur, nuk e di pse me kapi nje ndjenje fajtesie, dhe zeri brenda meje bente lloje lloje dialogjesh me akuza dhe jusifikime.

Ate nate, me the fjalet qe do kisha dashur te mi thoje shume kohe me pare, qe duhet ti kishe thene shume kohe me pare, atehere do te kishin sherbyer per diçka, dhe mbase sot gjerat do ishin ndryshe.
Mbase ishte semundja qe foli, mbase frika e……, mbase sepse isha e vetmja qe ishte aty per ty, mbase ka shume arsyje, dhe mbase eshte arsyja qe me dhe ti.

Ishte kulmi i kulmit me duket, nderkohe qe ti ishe shume i prekur nga rendesia e fjaleve qe thoje, une isha shume e prekur nga mungesa e dikujt tjeter qe mendoja.
Do kisha dashur shume qe ne vendin tend ne ato momente ekzaktesisht, te ishte ai.

Ok, e di, nuk ta kisha thene, kam dashur dike tjeter shume me shume se ty, qe isha gati ti jepja shume me shume se çte dhashe ty.
Ok, e di, te genjeva kur me pyete, e si mund te kisha thene te verteten?! Nuk ishte momenti per ty.

Sot, shkruhemi ndonjehere, dua thjeshte te dije qe je mire, te tjerat sme interesojne shume.
Ti e more pergjigjen e pyetjes tende edhe pse nuk ta dhashe une.

Dhe jeta vazhdon…