Poema 20
Pablo Neruda, “20 poema dashurie dhe një këngë e dëshpëruar ”
.
Mund të shkruaj vargjet më të trishta këtë natë.
.
Të shkruaj, për shembull : « Nata është e yjëzuar
dhe dridhen, të kaltër, yjet, në largësi »
.
Era e natës sillet në qiell e këndon.
.
Mund të shkruaj vargjet më të trishta këtë natë.
Unë e desha, e nganjëherë dhe ajo më deshi.
.
Në netët si kjo e kisha ndë krahë.
E putha disa herë nën qiellin e pafund.
.
Ajo më deshi, nganjëherë dhe unë e desha.
Si të mos i kem dashur sytë e saj të mëdhenj e të përhumbur.
.
Mund të shkruaj vargjet më të trishta këtë natë.
Të mendoj se nuk e kam. Të ndjej se e kam humbur.
.
Të dëgjoj natën e stërmadhe, më të stërmadhe pa të.
Dhe vargu bie mbi shpirt si vesa mbi bar.
.
Sa rëndësi ka që dashuria ime s’do mund ta shohë.
Nata është me yje dhe ajo s’është me mua.
.
Kjo është e gjitha. Diku tutje, dikush këndon. Diku tutje.
Shpirti im s’kënaqet me ta pasur humbur.
.
Si për t’iu afruar vështrimi im e kërkon.
Zemra ime e kërkon e ajo s’është me mua.
.
E njejta natë që zbardhi të njejtat pemë.
Ne, ata të pastajmët, s’jemi më të njejtët.
.
Unë nuk e dua, është e sigurt, por sa shumë e desha.
Zëri im kërkonte erën për të prekur veshin e saj.
.
E tjetërkujt. Do jetë e tjetërkujt. Si para puthjeve të mia.
Zëri i saj, trupi i saj, patjetër. Sytë e saj të pafund.
.
Unë nuk e dua, është e sigurt, por ndoshta e dua.
Eshtë kaq e shkurtër dashuria, e kaq i gjërë harrimi.
.
Sepse në netë si kjo e kisha ndër krahë,
Shpirti im s’kënaqet me ta pasur humbur.
.
Megjithëse kjo është dhimbja e fundit që më shkaktoi
dhe këto janë vargjet e fundit që i shkruaj.
~
përktheu nga spanjishtja: dr. anonim
